Tijdens een albert-inspiratiesessie kunnen trainers vrijwel altijd rekenen op één specifieke vraag: ‘Hoe zit het eigenlijk met de afvalscheiding hier in dit gebouw’? En daarop volgen vaak opmerkingen over afvalrecycling met de strekking:

Die bakken staan er toch eigenlijk gewoon voor de sier?’ en ‘Ze gooien alles uiteindelijk in dezelfde bak hoor! Het belandt op één grote hoop.’

Goede reden om eens uit te zoeken hoe het afval gescheiden wordt in de (gedeelde) gebouwen van NTR, BNNVARA en VPRO. Maken werknemers zich terecht zorgen? Of beland plastic, papier en het restafval netjes in aparte zakken?

En in welke bakken moet welk product precies? Melkpakken bij het plastic? Net als thuis? Of bij restafval? En blikjes?

Natascha Hermans, facility-manager, loopt naar de afvalbakken in de kantine. ‘Je ziet hier, maar ook op de werkvloeren, vier verschillende bakken. En ja, ’t maakt wel degelijk uit in welke bakken je je afval weggooit! Plastic, restafval, bekers en papier worden (én blijven) van elkaar gescheiden’.

Elke dag haalt schoonmaker Kadri de bakken leeg. Hij brengt de zakken met een kar naar het parkeerdek onder het pand. Daar staan twee grote containers, een voor al het restafval en een voor papier en karton. Daarnaast twee kleinere kilo’s, waar de koffieprut (en dat is een hoop prut) in verdwijnt. Ook is er een grote ton voor het frituurvet uit het restaurant. In de opslag naast de containers wordt in speciale zakken het plastic afval verzamelt.

Kadri is er maar druk mee. Hij rijdt heen en weer met z’n kar en schudt de zakken leeg in de juiste containers. Natascha: ‘Het heeft even wat tijd gekost om de schoonmakers in te werken en te zorgen dat al het afval op de juiste plek belandt. Want de zakken waar het afval in zit, die moeten ook weer apart verzameld worden. Dat was even wennen en dat ging in het begin nog wel eens mis. Dan lag al het restafval netjes in de bak, maar zaten er wel plastic zakken tussen. Het is een heel karwei. Kadri en zijn collega’s hebben extra uren gekregen omdat het scheiden van afval veel tijd vraagt. En het gaat ook anders hier, dan bij mensen thuis. Hier vindt de scheiding plaats in andere afvalstromen dan het huishoudelijk afval. Maar het gaat nu heel goed’.

Een paar keer per week komt een afvalverwerkingsbedrijf de containers legen. Ze controleren dan door middel van een steekproef of alles daadwerkelijk netjes gescheiden is. ‘En uit die steekproef blijkt dat het af en toe nog fout gaat’, aldus Natascha. ‘En daar ligt ook een verantwoordelijkheid voor ons’.

Het is heel belangrijk dat papier en plastic ‘schoon’ worden weggegooid. Anders moet het helaas alsnog op de hoop bij het restafval eindigen, die we juist proberen te verkleinen. Hier zit denk ik de verwarring voor mensen. Als er na de lunch nog dikke klodders saus, stukken brie of andere etensresten in het plasticje zitten, dan mag dat niet bij al het schone plastic in de zak. Dat valt namelijk niet meer te recyclen. En als er teveel ‘vies’ plastic in de steekproef zit, mag de zak niet mee in de plasticrecycling. Het is dus heel belangrijk dat je de resten, bijvoorbeeld met je bestek (maar mag ook met je tong), eraf haalt. Voor je het, met goede intenties, weggooit bij het plastic in de afvalbak’.

En er is nog iets wat nog niet helemaal vlekkeloos loopt: ‘Onze wegwerpborden en de servetten worden nog heel vaak in de papierbak gestopt. Maar dat moet écht bij restafval. De borden zijn namelijk van suikerriet gemaakt. Deze wegwerpborden zijn dus niet van papier of plastic, maar van bagasse, rietsuikerpulp. Een restproduct dat overblijft bij de productie van suikerriet. En servetten zijn van gerecycled materiaal, waardoor er bijna geen papiervezel meer in zit. Het is dus heel belangrijk om het bordje wat boven de bakken hangt goed te lezen en op te volgen!

En als je ziet dat je collega het per ongeluk fout doet, durf ‘m daar gerust een keer op aan te spreken.